KKK: Komputer, Konsole, Kebap

Que pasa cos videoxogos do noso pasado?

2007-12-12T22:30:00.002+01:00

A vida evolúe. Aínda que ás veces nos pareza que todo se deteriora e pouco mellora, o certo é que co paso do tempo nos decatamos de que salvo desgrazadas excepcións, todo vai a mellor. As creacións do ser humano melloran co paso do tempo, posto que as nosas técnicas de creación son cada vez máis eficientes. Todas as creacións que requiren dunha técnica, polo tanto, van mellorar inevitablemente en paralelo á tecnoloxía necesaria para a súa creación. E por iso, hoxe un automóbil é máis seguro e máis veloz que hai 40 anos, ou un computador hoxe ten 1000 e mesmo 2000 veces máis memoria que un computador do ano 1990… e seguramente custe menos dun terzo do que custou aquel computador de hai uns 18 anos con 1 MB de RAM.

Mais… que acontece coa arte? A arte non é unha técnica, non ten que ver coa ciencia da técnica que é a tecnoloxía. A arte é una ferramenta expresiva e de creación humanista que leva o selo, a sinatura ou a pegada dos grandes autores, que diferencia tal ou cal obra doutras que tiveron outro xenio detrás. Non hai unha regra obxectiva de medición do seu valor ou da súa calidade, só a nosa percepción, interpretación e o noso sentir a respecto da tal obra. A arte non vai necesariamente a mellor, de feito, sempre vivimos con exemplos artísticos cos que comparamos as novas creacións, buscando a 'achega definitiva' no campo en cuestión. Ora ben, a arte ás veces depende da tecnoloxía…

Cando a arte se sirve da tecnoloxía, esa insignificante parte tecnolóxica da arte si que vai a mellor. Podemos falar agora da imprenta e o que supuxo para a edición e distribución de libros... a imprenta é unha mellora incorporada á arte da creación literaria, mais en ningún caso fai mellor unha obra a respecto doutras anteriores á súa invención. Podemos falar tamén do cinema, cando un ve un filme como Ben Hur en confronto con outro como Gladiator, repara case inevitablemente na diferenza canto á técnica cinematográfica nun e noutro filme, así como da calidade final das filmaxes. Podemos dicir dun xeito categórico, que Gladiator supón unha mellora a respecto de Ben Hur se atendemos á parte puramente tecnolóxica. Porén, se falamos da parte artística non necesariamente é a nova produción mellor que a anterior.

Que os videoxogos son unha arte é algo que a xente empeza a ter cada vez máis claro, son a forma de arte máis tecnoloxicodependente ademais. Isto fai que hoxe, pola evolución da tecnoloxía antes comentada, poidamos desfrutar de videoxogos que hai non tanto tempo eran absolutamente inconcebibles. Un videoxogo hoxe pode ser case tal e como o tiñamos imaxinado, posto que as novas xeracións de videoconsolas en alta definición están moi preto de acadar a verosimilitude total no plano non só gráfico, senón tamén de velocidade e xogabilidade.

En principio, así as cousas, poderiamos erradamente pensar, que simplemente se trata dunha cuestión 'este videoxogo é antigo' fronte a 'este videoxogo é máis moderno, e daquela presenta melloras notables', e non é así. Cando falamos de videoxogos, a evolución tecnolóxica é unha espada de dobre fío, posto que non se trata dunha evolución a respecto dun sistema máis ou menos consolidado (que podería ser o caso do antecitado cinema), senón que se trata dunha superación das limitacións anteriormente existentes. Isto implica algo polémico, mais certo: os videoxogos antigos están incompletos. Incompletos no sentido de que hai moitas cousas que poderían ter estado aí, poderían ter estado na mente do creador, mais que pola evidente limitación tecnolóxica dos primeiros sistemas, non puido ser plasmada, ou directamente, non está aí. Ademais desta problemática, na práctica atopamos unha se cabe moito maior. É alguén capaz de imaxinar un mercado literario en que un xa non poida ler obras que van quedando antigas? Imaxinemos por un momento unha situación como a seguinte: unha persoa nace no século XIX, e só pode ler a creación literaria do momento, poñamos por caso, Rosalía de Castro. Outra persoa, que nace no século XX xa non pode ler Rosalía, pois quedou fóra do seu alcance, e fica condenado a ler a produción do momento, a única polo tanto que vai atopar alí fóra de non conservar alguén algún exemplar antigo nos andeis da súa casa. Isto tan disparatado, tan negativo e sen sentido ningún, acontece no mercado de videoxogos. Hoxe, non atopamos nas tendas algúns dos xogos que foron verdadeiros 'best-sellers' ou dos que deixan unha fonda pegada en nós pola súa calidade… mesmo se aí estivesen non teriamos as videoconsolas, posto que como 'desfasadas' que están, xa non se fabrican.

As compañías deberían mirar por esas obras, posto que igual que no símil coa literatura, non ten sentido que os rapaces que comezan hoxe a xogar con videoxogos, non teñan a oportunidade xa de desfrutar de verdadeiras xoias do entretemento dixital… por chegaren tarde. Así, xa son algunhas as compañías que tentan pór remedio a este problema con máis ou menos éxito, con maior ou menor aceptación entre a comunidade de xogadores. Para emendalo, de cando en vez, aparecen os chamados 'remakes' dalgúns dos títulos escollidos 'a dedo' (isto é, non todos os títulos meritorios de seren refeitos son escollidos) e en ocasións para cubrir miserablemente ocos e carencias do catálogo moderno dalgún sistema. Non queremos que unha compañía determinada 'solucione' unha carencia de xogos frescos do seu catálogo revivindo unha vella gloria momificada, queremos xogos novidosos, modernos e que acheguen algo orixinal a unha industria que se perde en sagas de máis de 10 títulos. Mais do lado destes xogos, queremos unha 'liña' ou 'serie' de xogos clásicos, para que as novas xeracións de xogadores non saiban dalgúns xogos só polos comentarios nostálxicos dalgúns afortunados que os xogaron no seu momento pedindo que fagan un 'remake' para algunha das novas consolas, con moitas máis posibilidades técnicas.

Polo tanto, trátase de facer un 'catálogo paralelo' dentro do actual reservado a estes xogos que os novos xogadores deben xogar, antes de caeren para sempre na espiral do olvido. Un bo debate sería, retomando o comentario anterior de que os primeiros xogos da industria están dalgún modo 'incompletos', se debemos 'completalos' e facer un 'remake' a todos os niveis: gráficos, música, xogabilidade, velocidade… unhas revisións completas para que os xa de por si boísimos títulos poidan ademais competir con xogos 'último modelo'. Ou se cadra, adoptar unha postura máis nostálxica ou conservadora, en que prefiramos conservar os títulos tal e como eran en orixe, simplemente reeditalos a escala 1:1 en novos sistemas para achegalo a novos xogadores (nesta liña si nos podemos considerar bastante afortunados, pois contamos con novos medios de distribución como o fornecido pola Consola Virtual de Nintendo Wii, ou polo servizo de XboX Live Arcade ou a cada vez máis espallada retrocompatibilidade).

Non podemos dicir o mesmo da primeira proposta, esa de poñer as pequenas obras de arte que son os videoxogos en igualdade de condicións cos demais e dotalos das alegrías tecnolóxicas que non puideron ter no seu día, mais que de seren proxectados hoxe a bo seguro terían… de completalos ou mesmo por dicilo dun xeito atrevido: 'de facelos como é debido' posto que algúns deses xogos adiantáronse ao seu tempo e non puideron reflectir en pantalla toda a arte que había detrás. Nesta liña non se están facendo as cousas nada ben, pois agás algúns proxectos de bastante sona e con bastante orzamento duns poucos títulos privilexiados (e discutiblemente ben escollidos) non temos nada.

Como reflexión final, desgrazadamente as compañías de videoxogos non queren investir cartos nestes se cadra arriscados proxectos, alegando moitas veces unha falta de demanda por parte dos usuarios, que non se corresponde coa realidade, se atendemos a moitas enquisas pola rede adiante, como a última feita por GameFAQs hai tan só uns días pesquisando a vontade da xente a recibir 'remakes' de xogos, e que con case 100 000 respostas, só recibiu unhas 15 000 en contra. Polo tanto, podemos consideralo unha mensaxe de 'xogos novos si, xogos vellos… tamén'.

Usando Fedora 8

2007-12-04T00:05:00.001+01:00

Hai unha semana aproximadamente actualicei o meu sistema informático. Isto é algo que en xeral non gusta, ou que quizais moita xente evita coma a peste, mais o software vai quedando máis ou menos anticuado conforme pasan os meses e actualizalo de cando en vez é algo inevitable. No meu caso particular, o sistema operativo do meu computador portátil era Ubuntu Linux 6.06 funcionando a 32 bits, unha versión bastante antiga xa e que ademais non aproveitaba a miña CPU, preparada para 64 bits. O feito de ser a tal versión de Ubuntu bastante antiga e ter por diante até 3 novas versións, facía que non tivese posibilidade de actualizar directamente da versión 6.06 até a versión 7.10, senón que tiña de facer unha instalación completamente nova deste último sistema. Para alguén 'xoguetón' cos computadores como son eu, esta foi a excusa perfecta para probar unha nova distribución de Linux... ou mellor dito, un 'vello coñecido' algo renovado...

Nos últimos anos en que tiven exclusivamente o meu computador de sobremesa, instalei para probar e usar, unha versión da transformación do emblemático e xa case desaparecido Red Hat Linux. A distribución do chapeu vermello, reinventouse a si mesma no que chamaron 'O proxecto Fedora' e para cando eu conseguín unha copia para ser instalada, estaba na cuarta compilación da súa andadura: Fedora Core 4.

Este sistema ofrecía moitas cousas interesantes na altura, cando os sistemas Linux baseados en Red Hat (ou en RPM, para ser exactos) semellaban estar un paso por debaixo dos sistemas baseados en Debian (isto é, con sistema de repositorios en paquetes de software DEB) canto a instalación e configuración dos programas do computador, e especialmente no mantemento e actualización dos mesmos. Os até aquel momento usuarios de Mandrake Linux (era xa Mandriva Linux, ou polo menos comezaba a circular ese nome), SuSE Linux e outras distribucións, non coñecíamos ferramentas como o famoso 'apt-get' popularizado polos sistemas baseados en Debian, cos sistemas de repositorios automatizados para instalar as versións de software correctas coas dependencias axeitadas e integrar todo no sistema. O Fedora Core 4, comezaba a poñer o pé nese terreo incorporando o xestor de paquetes 'yum' que facía cos servidores de software de Fedora e non só, o mesmo que 'apt-get' facía cos paquetes de Debian, e presentaba este Fedora Core 4 tamén, un sistema algo prematuro quizais de actualizacións de software, que sen dúbida pola miña torpeza ou inexperiencia en programas destas características, nunca conseguín poñer en funcionamento. O sistema foi dos máis cómodos e fiables que usei, e de feito estivo a funcionar nese computador moito tempo, até que un día (e ao pouco de instalar o antedito comentado sistema Ubuntu no meu portátil, e se cadra sabendo que non ía traballar co sobremesa case nada, o cal me permitía experimentar) instaleille Fedora 7, para probalo.

Enlazando o devir dos meus dous computadores, foi pola moi boa impresión que me causara xa non o Fedora Core 4, senón tamén o recén instalado Fedora 7, que me decidín a substituír no meu portátil o Ubuntu Linux 6.06 polo máis novo aínda Fedora 8... e non só, pois a parte máis importante se cadra é, que instalei a versión de Fedora 8 a 64 bits, como debe de ser. Hoxe, pode ir calquera a unha tenda de computadores, pode ir buscando calquera tipo de computador, con case que calquera procesador ou características, que seguramente leva para a súa casa un computador que funcione con 64 bits... cunha versión de Microsoft Windows a 32 bits. Leva algún que outro ano sucedendo, que compramos máis do que (se nos cinximos a Microsoft e o seu Windows, cosa que no meu caso non vai ser) podemos verdadeiramente aproveitar. Sabemos xa, que o novo Windows Vista ten unha versión que funciona (ou din que funciona, como dicían no seu día do Windows 95 que funcionaba a 32 bits, e non eran reais) a 64 bits, e sabemos tamén, que non dá máis ca problemas cos complementos (drivers e demáis) do resto do hardware. En nome de todos os posuídores dun computador capaz de funcionar a 64 bits, afirmo que é momento de dar un paso cara diante neste campo.

E mentres que algúns agardarán que Microsoft dea este paso por eles (supoñemos que o acabará dando, a non ser que pense deixar o campo dos computadores para sempre) os usuarios de Linux, damos o paso con moita facilidade. A instalación de Fedora 8 a 64 bits durou menos de media hora, e foi un completo éxito, sen incompatibilidade ou erro de ningún tipo, o cal é moi destacable se temos en conta a particularidade habitual dalgúns compoñentes de computadores portátiles que vén dando problemas nas diferentes distribucións de Linux existentes. E como non subliñar, que aínda hoxe non houbo ningún tipo de problema derivado do funcionamento a 64 bits. Nos detalles da instalación podíase ver como o sistema instalaba os paquetes de software coa marca 'x86_64' mais á súa vez outros coa marca 'i386' o cal fai pensar, que malia non existir versións a 64 bits dalgúns programas, funcionan no sistema sen maiores problemas.

O sistema en xeral é moi elegante, como o eran xa versións anteriores, cun aspecto moi coidado e desde logo cunha elección de cores e esquemas visuais moi atinada, polo menos do meu punto de vista (e que de todas maneiras é personalizable, como vén sendo habitual). O entorno de Gnome (que uso non por preferencia persoal realmente, senón pola miña acho que atinada teima de respectar a interface gráfica elixida por defecto segundo a distribución) loce verdadeiramente ben, con notables melloras a respecto das anteriores versións. Como cruz de toda esta grande moeda de satisfacción, dicir que o sistema de configuración da rede é bastante peor do que tiña a miña versión de Ubuntu, canto á configuración o de Ubuntu era máis rápido e sinxelo, pensado para o usuario que precisa de conectar o seu computador á rede sen máis. En Fedora botei un rato analizando as diferentes opcións e todos os datos que se pedían até descubrir como debía inserir a información... bastante mellorable, penso eu. Ademais disto, notei certos problemas cando (sexa dito que moi esporadicamente) curtouse o fluxo de rede e tiven mesmo de reiniciar o sistema para volver ter a conexión á rede activa, algo que en Ubuntu nunca até a data tiven de facer. Por último canto aos dispositivos do computador, Fedora fixo funcionar absolutamente todo (a miña versión de Ubuntu non puxera a funcionar o lector de tarxetas integrado, por poñer un exemplo) agás a webcam integrada, da que polo que sei non é facilmente configurable en linux algún polo menos de momento (e que felizmente non utilizo).

Supoño que todos sabedes que Fedora é un sistema linux dispoñible para computadores a 32 bits (i386) a 64 bits (x86_64) e baseados en PowerPC (como os Mac de hai uns anos) de xeito gratuíto a través de varios servidores en web onde baixar a imaxe de DVD, de calquera xeito déixovos a ruta a continuación:

http://fedoraproject.org/ (En inglés, aínda que cun selector de varias línguas)

As miñas primeiras 5 horas no Eternal Sonata

2007-11-21T23:40:00.004+01:00

Foi hai xa algúns días cando me decidín a investir €70 neste prometedor xogo para XboX360, e a verdade só podo dicir cousas positivas del. A primeira (allea ao xogo, porén) é que finalmente só tiven de pagar uns €63 por el, debido á recente apertura na Coruña dunha tenda GAME que fai promocionalmente un desconto do 10% nos xogos máis vendidos do momento.

Falando xa do xogo propiamente, o certo é que as miñas 5 primeiras horas foron moi satisfactorias. Evidentemente, un non gasta tantos cartos en calquera xogo, senón que por evidente limitación económica, vémonos (case que todos, supoño que algunha excepción haberá) na obriga de elixir con tino que xogo incluír inmediatamente no noso catálogo e que xogo pode agardar até que baixe de prezo ou non haxa ningún outro título que esperte en nós máis interese. Por este motivo, a elección de Eternal Sonata non foi casual ou caprichosa, senón que coñecía ben o que o xogo ofrecía e as súas calidades. O que máis interese espertara en min, fora o sistema de combate, que resulta bastante innovador malia lembrar o sistema de combate dalgún outro RPG (ocórreseme citar a saga Star Ocean) aínda que sempre con algunhas diferenzas e particularidades. Por ese motivo, visitei YouTube en varias ocasións na procura de vídeos que non fosen só da introdución do xogo ou do spot publicitario e quedei con boa gana de probalo.

O comezo deste xogo é realmente interesante e orixinal. A historia fantástica preséntase como un 'tecido transparente de imaxinación e fantasía' deitado por riba da crúa realidade que viviu o compositor polaco F. F. Chopin. Dixen 'crúa realidade' simplemente pola súa condición de persoa feble e enfermiza, que se viu na obriga de viaxar por Europa, por mor da revolución que posteriormente se iniciaría na súa Polonia natal, e que finalmente morrerá de tise, unha enfermidade letal naquela altura, mais que curiosamente hoxe ten a curación practicamente garantida. No comezo preséntase un mundo con personaxes, paraxes, aldeas e mesmo pontes ou fortes que teñen sempre nomes ligados á música: A primeira personaxe que entra en escena é Polka, poderemos camiñar pola cidadela de Ritardando con Allegretto e o seu irmán Beat etc. Isto pode resultar un tanto desconcertante e mesmo producir unha sensación de feísmo, mais o certo é que contribúe con moito acerto a crear esa atmosfera de mente dun músico. Sen esquecer, por outro lado, a banda sonora con interpretacións das propias melodías de Chopin dunha banda, e dun compositor ruso seguidor da súa obra, da outra.

Os outros grandes compoñentes deste entorno musicalizante son, xunto cos xa citados nomes e melodías, os 'interludios' (por seguir eu coa metáfora musical) ilustrados con fotografías de paraxes visitadas polo compositor nos que se expoñen diversos momentos relevantes da súa biografía, así como do contexto histórico cultural. Descubrir a primeira destas narracións foi toda unha sorpresa, tanto pola orixinalidade da idea, como pola información achegada, que contrasta co mundo de fantasía en que se ve envolto o xogo propiamente dito e que revela aspectos da súa vida que a xente que modestamente escoita a beleza da súa obra sen tela estudado en profundidade, non coñece.

Por último, cerrando o círculo co anticipado no comezo, o sistema de combate é un dos puntos fortes do xogo. Poderiamos presentalo como o que é: un sistema de combates estratéxico (comunmente coñecido como 'combate por quendas'), mais correriamos o risco da xente asociar inmediatamente esa descrición co sistema de combate que presentan habitualmente sagas de tanto renome como Final Fantasy, Dragon Quest ou os Phantasy Star clásicos, por citar algunhas. Hai unha importante diferenza a respecto do que este sistema ofrece habitualmente. En xeral, o combate estratéxico vai acompañado dun sistema estático en que as accións son definidas polo usuario nunha interface de comandos. Neste caso, no comezo do noso turno disporemos de 5 segundos para realizar en tempo real as accións que queiramos, ou case mellor dito, as accións que nos dea tempo. Así resumido, pode semellar algo ben simple, mais os que teñan ocasión de xogar, descubirán que hai outros factores a ter en conta no desenvolvemento do combate (o tempo táctico, o incremento de tempo despois de certos ataques ou o encadeamento de accións para dispor dun tempo extra mesmo cando o contador chegou a 0.0) e o xogo incorpora un nivel de mestría do xogador combatendo, polo cal as regras ou o funcionamento do sistema de combate van mudando lixeiramente para aumentar a dificultade, ou incorporar novos elementos que posibiliten máis e mellores estratexias de ataque. A verdade, unha marabilla dificil de explicar, hai que xogalo (mesmo mais do que o levo feito eu) para coñecer cada miga do que ofrece a fondo.

Para rematar xa esta 'primeira impresión' de 5 horas de xogo, falarei do tema da localización. O xogo está presentado nunha moi boa tradución para o español, ademais de incorporar de seguro os textos noutras linguas europeas e, o máis interesante de todo, é a posibilidade de escoitar a dobraxe orixinal xaponesa como alternativa á dobraxe de lingua inglesa tamén incluída. Sei por experiencia, que a moita xente lle gusta que os xogos veñan dobrados na súa lingua para non teren que ler subtítulos... mais ás veces supón (como no caso do tamén recente Blue Dragon) que non quede espazo para a dobraxe orixinal, e polo xeral paga moito a pena escoitar, ver e desfrutar as cousas tal e como as definira o autor.

Como valoración global da primeira impresión, trátase dun xogo máis que destacable, de compra obrigada para os amantes do xénero e opción moi a ter en conta para o resto de usuarios de XboX360.

Sobre algunhas metáforas informáticas

2007-11-12T22:16:00.002+01:00

Pois hoxe toca algo de informática. Antes de máis, dicir que a informática non é algo de que eu sexa experto nin nada así, son usuario de computadores e, xa que logo, estou en contacto con esta desde que tiña uns 12 ou 13 anos. A dicir verdade, sempre estiven atraído dalgún xeito pola informática (quizáis polo feito de recibir de meus pais un computador algo vello con sistema MS-DOS que, ademais, tiven de conseguir e instalar eu mesmo... co cal a cousa non foi 'acender e usar', como na experiencia de moitos rapaces da antedita idade no seu primeiro contacto coa informática.

Mais non é hoxe ese tema o que quería expoñer (se vos interesa a miña experiencia con computadores deixade comentarios para animarme a contala pronto), senón que pretendo facer unha reflexión persoal a respecto das chamadas comunmente 'metáforas informáticas'.

Unha metáfora informática é unha semellanza establecida entre un aspecto interno do funcionamento dun computador (polo xeral falamos de software) e algún aspecto da vida real máis cotián e familiar de cara ao usuario. Dito así, parece mesmo complicado, máis a idea é simple. Todos asociamos o termo 'icona' cos sistemas operativos, mais asegúrovos que para o computador non existe (nin existirá) tal concepto.

Hai moitas destas metáforas na terminoloxía e presentación da información ao usuario, e hoxe estou interesado nos termos 'ficheiro' (ou 'arquivo', segundo o sistema ou o tradutor do mesmo) e, especialmente, no termo 'cartafol'.

Un computador almacena moreas de datos propios para o seu propio funcionamento e tamén outros novos datos, quer xerados polo propio sistema operativo (as súas configuracións, axustes, logs...), quer engadidos polo usuario (datos descargados da rede, datos proporcionados por un disco externo...). En calquera caso, eses datos e toda esa información debe ser presentada ao usuario dun xeito diferente do que se usa internamente nun computador calquera. Para un computador, un texto que fale do rexurdimento literario galego de finais do século XIX é un conxunto de ceros e uns. Unha foto das nosas últimas vacacións en Salvaterra de Miño é tamén un conxunto de ceros e uns. Unha canción extraída do último CD de Luar na Lubre volta a ser un conxunto de ceros e uns. Isto implica que para un computador non hai verdadeira diferenza entre unha ou outra cousa: son cadeas de datos almacenadas sen máis. Pero cando falamos dun sistema operativo dirixido ao usuario, hai outra historia que contar. Un sistema operativo ten como función comunicar o computador co usuario humano, e, para iso, debe 'falar' as linguas dun e doutro (por facer eu agora unha metáfora lingüística). Non pensedes que falo de que tal sistema operativo estea en cal lingua, senón que, igual que o faría un intérprete lingüístico, o sistema operativo debe entenderse co modo de funcionar do computador e proporcionar ao usuario un xeito útil de xestionar e traballar coa información contida no antedito computador. Para o sistema operativo, non debe ser o mesmo un documento de texto, que unha fotografía ou un ficheiro musical na medida en que para o usuario tampouco o é. Deste esforzo dos sistemas operativos en presentar os datos informatizados dun modo recoñecible e interactivo para o usuario, naceron moitas das anteditas metáforas informáticas.

O termo 'ficheiro' (esta semella ser a denominación comunmente aceptada, aínda que existan algúns programas en que se denomina 'arquivo') atribúese a cada conxunto de datos que na vida real se correspondería cun obxecto (aínda que en ocasións esta afirmación poida ser discutida). De modo que cada texto que informaticemos quedará gardado nun ficheiro, cada foto das nosas vacacións quedará gardada nun ficheiro (e segundo os programas utilizados, pode que se garde un só ficheiro con todas elas, a modo de álbume) e cada tema do grupo de música que nos guste quedará rexistrado noutro ficheiro. A min paréceme unha das metáforas máis simples e comúns da materia.

O termo 'cartafol' en cambio, ao meu ver non é unha boa escolla. Os sistemas informáticos, clasificaban tradicionalmente estes ficheiros nuns 'emprazamentos' para organizar o contido e evitar conflitos tales como dous arquivos co mesmo nome ou arquivos de nome coincidente co que asigna tal ou cal programa, alén dun caos xeral no sistema de ficheiros. Este concepto denominouse sempre 'directorio', de modo que o sistema se considera configurado nunha 'árbore' de directorios a respecto da raíz deste, e subdirectorios dos directorios á súa vez para os datos seren organizados. A aparición revolucionaria do Apple Macintosh co sistema operativo propio en 1984 supuxo a introdución dun novo termo que substituiría o actual: 'cartafol' (na versión orixinal inglesa, 'folder') nun intento de achegar aínda máis a terminoloxía informática do usuario e das cousas da vida real coas que está familiarizada. Ora ben, que goce de máis ou menos éxito, non evita a miña vontade de facer unha reflexión ao respecto: Introducimos medios como música ou videos nun cartafol? E máis aínda... introducimos outros cartafois nun cartafol? En cambio, organizar datos informáticos en directorios (á súa vez organizados en subdirectorios) sí que é unha metáfora funcional, e non ten por que estar afastada do usuario. Microsoft e o seu Windows tardou bastante (até o ano 1995) en incorporar o termo 'cartafol' e aínda hoxe podemos atopar distribucións de Linux ou sistemas Unix en que non se utiliza (malia que desgrazadamente sexa xa moi frecuente atopalo en todas as distribucións popularizadas deste sistema).

Se ben reivindico deste xeito, aínda que con moderación, o desterro deste termo, ou desta metáfora en favor da tradicional... o certo é que nin se vai facer, nin vai permanecer o termo actual. A informática renóvase a cotío, e Microsoft quixo xa poñer un pé por diante de Apple no que á metáfora de ficheiros e cartafois respecta. Cando Apple decidiu denominar cartafol ao directorio, internet era un pequeno xermolo... que apenas se podía ver sen un microscopio. Hoxe, non só é unha realidade, senón que é algo ao que case todos temos acceso, e un 'invento' que xa revolucionou (e aínda está pouco e pouco a revolucionar) as nosas vidas. Hoxe un computador sen posibilidade de navegar pola rede de redes, é un ferrancho obsoleto, e moita xente descubre a informática vía internet... e non do revés. A innovación esixe un cambio, e malia non ser Microsoft no que a computadores se refire santo da miña devoción, recoñezo que colleu ben a idea. Coa presentación de Windows Vista, Microsoft anunciou dun xeito sutil, que a metáfora de 'ficheiro' e 'cartafol' ten os días contados... pronto os sistemas operativos usarán un método de almacenaxe directa, só mostrada ao usuario ao ser requirida... como se da web se tratase, como se usásemos (e de feito usamos día a día) o Google para buscar xa non só as páxinas ou informacións de internet do noso interese, senón tamén os ficheiros do noso computador. Unha ferramenta que xa leva moito tempo dispoñible nos nosos sistemas ('Buscar ficheiros' en Windows ou Linux ou o atinado 'Spotlight' dos sistemas Mac) pensado hoxe para buscar aquel arquivo que perdimos de vista no sistema de 'cartafois' do noso computador, pensado mañá como único acceso a calquera deles.

Mensaxe de benvida

2007-11-08T20:35:00.000+01:00

Saúdos a todos!

Hai anos xa (dous... quizáis sexan tres) que escoitei falar da febre dos blog e sobre crear un. Nunca me sentín disposto a facelo... mais debeu ser co tempo, que comecei a ver pola rede máis dun interesante e ben construído blog, e decidínme a crear un meu, para (moito me temo que esporádicas) publicacións que tentarei sexan de interese para as posibles visitas. Non sei quen foi que dixo, que todos temos algo que achegar... será verdade?

Supoño que estaredes fartos das mesmas temáticas sempre nos blog da xente, e a verdade non creo que vaia ser este o máis orixinal dos que vexades. Vou comezar por comentar un pouco o título que leva. Unha pequena provocación, as siglas 'KKK'... soan de algo? Xa me deixaredes comentarios falando do que vos lembran as anteditas siglas... nada bo, seguro... se alguén acerta o que tiven eu en mente cando se me ocorreu a idea, levará como premio a miña admiración por saber algo máis do que 'culturiña de mundo'.

Pois con esas siglas, e as palabras que representan queda definida a temática deste blog: Computadores, Videoconsolas e Kebap... probablemente sexan as tres grandes partes do meu ocio persoal. E do voso?

Grazas por ler e visitar o meu blog, espero que vos interese algún dos artigos publicados!!!